Kiedy akupunktura może być alternatywą zabiegów operacyjnych ? - 2

Co powinno decydować o stosowanych metodach i skuteczności leczenia? 

O metodach i skuteczności leczenia powinna decydować znajomość czynników etiologicznych  i patomechanizmu schorzeń                          u konkretnego pacjenta.

Podstawą optymizmu autora w podejściu do możliwości akupunktury zintegrowanej jako alternatywy zabiegów operacyjnych w niektórych schorzeniach jest własna koncepcja czynników etiologicznych i patomechanizmu wielu grup schorzeń oparta z jednej strony na najnowszej wiedzy medycznej i własnej filozofii medycyny zintegrowanej, a z drugiej w dużej mierze opartej i systematycznie weryfikowanej własną praktyką lekarską.

Kiedy akupunktura może być alternatywą zabiegów operacyjnych?

Przedmowa

W jednym z artykułów na tej stronie omówiliśmy raczej ogólnie zastosowanie akupunktury w specjalnościach zabiegowych. Celem tego artykułu jest omówienie sytuacji klinicznych, w których akupunktura może pod określonymi warunkami stać się alternatywą zabiegów operacyjnych w wielu specjalnościach lekarskich. Źródłem informacji na ten temat są niemal wyłącznie wyniki obserwacji doktora Eustachiusza Gaduli, opartych na ponad czterdziestoletniej praktyce własnej w stosowaniu akupunktury.                                                                                                                                                 Autor zdaje sobie w pełni sprawę, że już sam tytuł tego artykułu może budzić zdziwienie i niedowierzanie samych pacjentów, nie mówiąc już o lekarzach konwencjonalnych, a szczególnie o lekarzach wielu specjalności zabiegowych. Bo na pierwszy rzut oka sprawa wygląda co najmniej podejrzanie i nasuwa się wątpliwość, czy podobne ujęcie tego tematu nie jest jedynie PR-em, w określonym celu, jakim jest zwiększenie popularności autora jako lekarza praktyka z własnym, prywatnym gabinetem specjalistycznym.

Własne spojrzenie na akupunkturę w P.T.L. (1974)

POLSKI TYGODNIK LEKARSKI, 1974, T. XXIX, Nr 46 - Eustachiusz Gadula

                                   Własne spojrzenie na akupunkturę

Akupunktura jest metodą leczenia wielu rozmaitych chorób, polegającą na nakłuwaniu w określony sposób różnych okolic ciała. Metoda ta narodziła się w Chinach przed około pięciu tysiącami lat. W pierwszych wieka n.e. zawędrowała początkowo do Japonii, Wietnamu, Korei, Mongolii, a następnie do innych krajów Dalekiego Wschodu. Interesujący może być fakt, że metodę tę stosowali staro-żytni Egipcjanie i Aztekowie. W przypadku Azteków może to świadczyć, że odkryli oni war-tość tej metody niezależnie od Chińczyków lub, że w dalekiej przeszłości istniały kontakty między mieszkańcami półkuli wschodniej i zachodniej. Do Europy pierwsze wzmianki na te-mat akupunktury zaczęły docierać w XVII w. Metoda ta w XIX w. cieszyła się nawet pewną popularnością. Ponieważ jednak zaczęto ją stosować bez należytego przygotowania, efekty były niewielkie. Posłużyło to za podstawę do wyciągnięcia wniosku o małej wartości tej metody. Ponowne zainteresowanie akupunkturą na terenie Europy zwiększyło się nieco między pierwszą a drugą wojną światową. Od 1945 r. metoda ta cieszy się znaczna popularnością we Francji, RFN, Austrii, Związku Radzieckim, Rumunii, Czechosłowacji, Belgii i Holandii. W ostatnich latach nastąpiło znaczne ożywienie zainteresowania tą metodą niemal na całym świecie, szczególnie w USA i Europie Zachodniej.                                                

Akupunktura w rehabilitacji

W medycynie konwencjonalnej podstawowymi metodami leczenia są farmakoterapia (zwykle chemiczna) i zabiegi operacyjne, natomiast rehabilitacja jest trzecim etapem leczenia, najczęściej stosowanym dopiero wtedy, kiedy zawodzą dwa pierwsze. Zgodnie z filozofią medycyny zintegrowanej w autorskiej wersji doktora Eustachiusza Gaduli rehabilitacja jest podstawową metodą leczenia a farmakoterapia (najczęściej naturalna) i zabiegi operacyjne są pomocniczymi metodami rehabilitacji. Inna, ważna różnica w podejściu konwencjonalnym i zintegrowanym polega także na tym, że medycyna konwencjonalna działa w oparciu mechanistyczny paradygmat kartezjańsko-newtonowski, a medycyna zintegrowana opiera się na podstawach teoretycznych wynikających z najnowszych zdobyczy naukowych fizyki kwantowej, medycyny energetycznej, biologii submolekularnej, niekonwencjonalnej inżynierii genetycznej i psychologii energetycznej. Przejawia się to w profilaktyce, diagnostyce, terapii ale także w rokowaniu. 

Akupunktura w specjalnościach zabiegowych

W kręgach kultury europejskiej z akupunkturą jako metodą wschodniej medycyny ludowej, najczęściej traktowaną jako jedną z metod medycyny niekonwencjonalnej zwykle kojarzą się działania terapeutyczne z zakresu medycyny ogólnej. Tego typu podejście szczególnie widoczne jest w Polsce, bo mimo oficjalnie rzekomego akceptowania akupunktury przez centralne władze służby zdrowia, w praktyce jest ona ciągle przez decydentów różnych szczebli polskiej medycyny traktowana z niechęcią, a co najwyżej z przymrużeniem oka. Dobitnie świadczy o tym fakt, że poważnych badań na jej temat nie podjęto w ramach działalności ani instytutów medycznych ani klinik akademii medycznych. Przeciwnikom akupunktury stwarza to podstawy do powoływania się na brak obiektywnej dokumentacji na temat skuteczności akupunktury. Także w leczeniu rehabilitacyjnym wielu trudnych, przewlekłych schorzeń dziecięcych czy schorzeń dorosłych dotychczas nawet nie czyniono prób wdrażania akupunktury, mimo że w wielu krajach za jej pomocą osiąga się znaczące efekty nawet w schorzeniach uważanych przez medycynę konwencjonalną za nieuleczalne. Natomiast u nas wiele różnych mas media i organizacji pozarządowych z głośnym szumem medialnym zbiera nieraz ogromne fundusze na leczenie tych chorych, kompletnie ignorując możliwości wspomagania ich leczenia akupunkturą. Ale leczenie akupunkturą w krajach kręgu kultury europejskiej od dziesięcioleci nie ogranicza się już tylko do zachowawczego leczenia schorzeń przewlekłych.                   

Miejsce akupunktury we współczesnej medycynie

Medycyna jako dziedzina wiedzy na temat funkcjonowania ludzkiego organizmu w zdrowiu i chorobie przez większość dziejów ludzkości pozostawała w ścisłym związku z otaczająca przyrodą i rządzącymi nią prawami wyczuwanymi intuicyjnie i na podstawie obserwacji otaczającego świata. Oddziaływania na ciało ludzkie za pomocą różnych bodźców fizycznych ze względu na ich mechanizm działania można by także zaliczyć do metod kręgu akupunktury. Odkrywane są coraz to nowe dowody archeologiczne na to, że tego typu formy leczenia towarzyszyły człowiekowi od zarania dziejów. Dlatego pojawiają się koncepcje sugerujące, że być może akupunktura jest prezentem cywilizacji pozaziemskiej . W piśmiennictwie początki akupunktury i teoretyczne podstawy jej działania wiąże się z filozofią przyrody krajów Dalekiego Wschodu. Mimo postępu medycyny nadal teoretyczne podstawy mechanizmu działania akupunktury wiąże się głównie z tradycyjną filozofią chińską od kilkudziesięciu lat uzupełnianą przez medycynę konwencjonalną biochemicznymi koncepcjami jej działania. Początkowo nie mieszczący się w ramach filozofii medycyny akademickiej mechanizm działania akupunktury oparty na obcej dla kręgu kultury europejskiej filozofii orientalnej po odkryciu także biochemicznych mechanizmów jej działania stał się jednym z ważnych powodów rosnącej popularności akupunktury w wielu krajach Zachodu. Szkoda, tylko, że w Polsce akupunktura jest nadal metodą leczenia ciągle jeszcze dyskryminowaną w kręgach medycyny akademickiej. Dzieje się tak mimo, że coraz większa część polskiego społeczeństwa zaczyna interesować się tą bezpieczną i skuteczną, starożytną metodą leczenia. Nie mogąc doczekać się szerszego wdrażania tej metody leczenia do polskiej służby zdrowia, mimo poważnych trudności materialnych wielu naszych rodaków na własny koszt korzysta z zabiegów akupunktury. Celem tego tekstu jest zwrócenie uwagi Czytelników na miejsce akupunktury we współczesnej medycynie, głównie z myślą o potencjalnych Pacjentach ale także o przedstawicielach nauk przyrodniczych i decydentach medycznych.
Okazuje się, że od kilkudziesięciu lat akupunktura jako skuteczna i bardzo bezpieczna jest coraz szerzej wdrażana do opieki medycznej także wielu przodujących krajów świata. Jak rzadko która metoda terapeutyczna ma szeroko rozpracowane podstawy naukowe, choć jeszcze nie wszystkie aspekty jej działania są w pełni wyjaśnione. Dodatkową, w dobie kryzysu szczególnie cenną jej wartość stanowi fakt, że wydatnie przyczynia się do obniżenia ciągle rosnących kosztów funkcjonowania medycyny. To jeden z poważnych powodów rosnącego zainteresowania akupunkturą nawet w najbogatszych krajach świata. Warto popatrzeć co w tym względzie dzieje się w Niemczech.

Co wiemy o akupunkturze?

                            Szczególne znaczenie metod kręgu akupunktury
Akupunktura i inne metody kręgu akupunktury są jednymi z najstarszych metod leczenia w dziejach ludzkości. W różnych odmianach znane były we wszystkich kulturach i na wszystkich kontynentach. Istnieją nawet przypuszczenia, że mogły być prezentem innej cywilizacji. Powstanie tzw. medycyny naukowej, opartej na chemii i biochemii i związanej z coraz bardziej lukratywnym biznesem na długi czas w wielu regionach świata spowodowało zmniejszenie popularności metod opartych na zasadzie akupunktury, a w niektórych krajach nawet zepchniecie jej do podziemia. Przez wiele lat metody te, podobnie jak wiele innych metod medycyny naturalnej przyćmiły pierwsze, na pozór błysotliwe efekty leczenia oparte na mechanistycznym paradygmacie kartezjańsko-newtonowskim. Paradygmat ten nadal głęboko zakorzeniony w medycynie pozwala co prawda na osiąganie spektakularnych efektów w ratowaniu ludzkiego życia (m.in. i dlatego, że ze względów formalno-prawnych metod naturalnych w rozwiązywaniu tych problemów się nie stosuje). Natomiast metody medycyny konwencjonalnej, opartej na traktowaniu człowieka na wzór maszyny poza tym, że są obce ludzkiej naturze, na dłuższą metę nie sprawdzają się, ale za to przynoszą coraz większe dochody producentom leków chemicznych i wszelkiego sprzętu medycznego. Mimo, że z jej stosowaniem łączą się coraz częściej poważne działania uboczne i powikłania (W USA są one odpowiedzialne za kilkanaście procent hospitalizacji i coraz więcej zgonów. W Polsce takich statystyk się nie prowadzi, jakby ten problem nie istniał !).